Home » Ervaringen en mooie momenten

Ze neemt plaats in de stoel die op mijn werkkamer staat. Haar blik gericht op de tekening aan de muur. Starende ogen, haar benen wiebelend en haar handen als vuisten in elkaar gevouwen rustend op haar knieën.
Even laat ik haar zo zitten, ik voel dat haar energie heel voorzichtig de ruimte inneemt, ik geef haar de ruimte om te plaatsen, af te tasten en knik haar bemoedigend toe.
Als ik kijk naar haar energie, de uitstraling van haar energieveld om haar heen, voel ik dat ze zich voorzichtig opensteld.
" Hoi, fijn dat je er bent". Spreek ik haar zachtjes toe. De energie om haar heen verfijnt en ze kijkt me even aan: "Hai" zegt ze zacht.
Ik kijk met haar mee naar de tekening aan de muur. Het is mijn allereerste bijenwastekening op linnen. Het geeft als het ware het menselijk levenspad weer. Het was een tekening die destijds binnen een half uur op doek stond.
'Wat vind je van de tekening, vraag ik haar.'
Ze kijkt me aan.
Het is even stil en dan begint ze te praten..
Zachtjes, snikkend.
'Ik weet niet wat ik voel,
het is onbekend'
Wat is zo onbekend voor jou?
'Dit gevoel, hier, bij jou...'
Is het een prettig gevoel of een minder prettig gevoel?
'Het is fijn,het voelt warm, zegt ze zachtjes'.
Gelukkig, zeg ik haar.
Ze lacht.
Waar mag ik je mee helpen?
'Het is net alsof die tekening aan de muur het warm laat worden in mijn buik' , zegt ze.
Ik leg mijn hand op haar knie, ik zie dat haar vuisten zich hebben losgemaakt en haar handen zoeken haar buik. Ze legt ze rustig neer op de plek waar de warmte, de energie in haar buik binnen stroomde. Zo begint de sessie.
Samen gaan we op reis, jij op pad, jouw levenspad, en ik aan de zijlijn om je aan te moedigen en te ondersteunen.
Je kan hetπŸ’ͺπŸ‘£

 

Het leven geeft ons Eb en Vloed.

Stromend en stilstaand water. Rustige en onrustige tijden. Je kunt niet het ene hebben zonder het andere. Alles heeft een wisselwerking. 
Toch kun je op een moment in je leven alleen maar de onrustige, verdrietige, vervelende en hevige stormen meemaken. Je blijft maar drijven in dat stilstaande water en weet even niet meer hoe je de stroming op gang kan laten komen.

Eigenlijk brengt het je heel dicht bij jezelf; Hoe ben ik hier gekomen? Wat heeft mij zo ver gebracht? Wat wil dit alles mij vertellen? Ik wil de stroming weer kunnen voelen, de golven van het leven, Hoe kom ik uit dit stilstaande water??

Door te praten...

 

Dat is de rode draad in mijn leven, mensen bewust maken van hetgeen ze diep van binnen eigenlijk al weten maar er niet meer bewust van zijn.

Het is mijn passie en mijn kracht om je weer terug te brengen op je eigen weg. Samen werken we aan je vragen, ik kan je niet veranderen maar kan je weer terug brengen naar je weten.
Je bent al compleet, alleen kan het soms zo zijn dat je het even niet meer ziet en voelt.

Spreekt jou dit aan of heb je vragen, 
Neem dan gerust eens contact met me op.

Lieve groet,

Vanessa

 

 

 

" De benen zijn de wielen van de creativiteit.” 
                      Albert Einstein

De weilanden blazen hun adem over de lange velden , het vochtige gras maakt zich op voor een warme dag. Langzaam strekken de grassprieten zich uit om te dansen en zich te verwarmen in het licht van de zon.

Kijkend naar dat mooie tafereel, zie ik een hoe de dieren verkoeling zoeken onder de bomen. Geen haast, voldoende tijd. Ze luisteren naar de taal van de wind, naar de kracht van de zon en kijken welke positie de vogels innemen. De vogels fluiten de ochtend een warm welkom toe en de dieren in de wei luisteren aandachtig. Het lijkt een soort mantra, de melodie herhaalt zich.

Een magisch gevoel, een gevoel van éen zijn met de natuur.

De grassprieten verwarmen zich aan de zon en de dauw druppelt naar beneden in het zwarte zand, de aarde ontvangt deze gift met dankbaarheid.
De druppels verdwijnen zo snel mogelijk in de dorstige aarde en de rimpels die het zand voorheen had lijken zich te verzachten.
Door de druppels die op de aarde kloppen, worden de dieren wakker die onder het zand leven, de natuurlijke wekker. De aarde maakt een voldaan geluid, ze heeft zich gevoed aan de dauw en het licht.

Een duizendpoot komt aangewandeld en met al die duizenden schoenenvoetjes trappelt hij de hele buurt bijeen. Tijd om te ontwaken lijkt hij te zeggen.
De zon komt steeds hoger in de lucht te staan, ze lijkt te genieten van het spel wat daar beneden wordt gespeeld.

En... zie ik dat nou goed?

Ze lacht, en geeft een knipoog πŸŒž

 

Op huisbezoek

Als ik het tuinpad op loop staat mijn cliënt al voor het raam te wachten. Enthousiast zwaait ze me toe. Ze wenkt naar de deur en ik lees van haar lippen af; loop maar door, de deur staat open.De geur van koffie en vers gebakken cake komt me tegemoet.
Wat ruikt het hier heerlijk mmm. 
Ik geef mw een hand, via de telefoon al even met elkaar gesproken maar nu dus in het echt. Ik ben Vanessa, mw kijkt me lang aan, dan zegt ze; Wat fijn dat u er bent. 
In een mooie koffiekan, met een sierlijke tuit, schenkt ze koffie in 2 kopjes. Echte verse koffie zegt mw. Ik maal de bonen nog zelf. 
In een mooie veranda nemen we plaats. 
Met een wat trillende beweging snijd ze een plakje van de cake; Het "kontje" is voor de vogeltjes zegt ze lachend. Nu snijdt ze 2 plaatjes zorgvuldig af en legt ze op het schoteltje bij de dampende koffie.

Zo...nu zitten zegt ze.
We zijn stil, kijken van de veranda uit op een prachtige tuin. Nemen slokjes van de koffie en smullen van de cake.
Dan begint ze te vertellen.

Ik heb je gebeld omdat ik je tekeningen heb gezien. 
De teksten en de kleuren van je tekeningen op jouw facebookpagina hebben mij diep geraakt. Ik bleef er naar kijken. Mijn emotie, mijn verdriet van lang geleden werd aangeraakt.
Daar wil ik graag met je over praten. Ik wil er graag van af, het ligt me zwaar.
Ik laat mw uitpraten.

Wat zou ik voor u kunnen doen? vraag ik mw
Ik zou graag een manier willen vinden om met mijn verdriet om te kunnen gaan. 
Oké, ik knik. Wat goed van u om het zo te verwoorden, en wat fijn dat u mij dit toevertrouwd. We gaan samen op weg. 
Ik pak mijn intake formulieren erbij en samen vullen we alles in.

Samen drinken we nog 1 kopje en maken we een afspraak. Ik vertel haar wat ik dan ga doen.
Mw wil graag bij haar thuis en dat is mogelijk.
De vervolgafspraak staat.

Stap voor stap.
Soms is een drempel te hoog om hulp te vragen en dan ook nog ergens naar toe te moeten. Dan zijn de 1e paar sessies fijn en vertrouwelijk om in eigen omgeving te doen. Het vertrouwen groter maken en je ruimte innemen. Dan een stapje verder.

Hulp vragen is sterk zijn, een bewustwording, luisteren naar je gevoel en werken aan je persoonlijke groei.
De weg van je hoofd naar je hart, op weg naar je Pure Ik 

 

 

Uitgevlogen

 

Terwijl ik mijn bloemen buiten water geef hoor ik een aanmoedigend gesjilp. Daarop volgend een bijna ontroostbaar gepiep. Mijn bloemengieter zet ik even weg en ik begrijp uit deze communicatie dat er vanuit de coniferenhaag een belangrijk moment gaande is. Onze hond, Bo, hoort het ook. Afwisselend kijkt ze van links naar rechts en houdt hierbij haar kop scheef, zoals een Duitse Herder zo mooi kan doen. 
Ik kijk haar aan en zeg: Blijf. Ze begrijpt dat ze moet blijven. 
Een stukje van de coniferenhaag komt in beweging. Er is stilte....
Ik hou bijna als vanzelfsprekend mijn adem in. Er staat iets groots te gebeuren..
Dan ineens komt er een jonge merel op het plankje te staan van een houten pallet, die als bescherming dient omdat onze hond de kop weleens door de heg wil steken, bibberend kijkt ze rond. 
Haar jonge vleugels nog stevig tegen haar warme lijfje gedrukt. Weer een piep maar nu nog zachter. 
Toe maar hoor ik mijzelf zachtjes zeggen, je kunt het.
Moeder merel heeft ondertussen plaats genomen op de schutting recht tegenover haar kind.
En dan...de jonge merel neemt een paar stapjes naar voren. Je ziet dat ze vertrouwen krijgt, ze neemt de ruimte in en ze springt in de lucht. Ze fladdert maar komt op het gras terecht. Nog een poging, de vleugels wat soepeler en jaaa ze vliegt. 
Moeder merel is trots. 
Gut en ik ook... 
Ik hoor een blij gesjilp.
Ze is uitgevlogen β€

 

Volg je Hart, want dat klopt!

 

Voorzichtig,bijna adembenemend.... met haar vingertoppen voelt ze de trilling tussen haar vingers en de aanraking met haar huid. Dansende energie, een kloppend hart. Een enorme wilskracht om te overwinnen, de aanraking met jezelf, je innerlijk, je IK.
Je hart, een kloppend orgaan wat vele beproevingen heeft doorstaan. Blijdschap, opwinding, pijn, teleurstelling zoveel om op te noemen.Jouw hart, jouw innerlijke kompas het vraagt je te luisteren of het klopt.

Of het klopt in welke situatie je ook zit.

Als je hart overloopt, dan wil het graag even ontladen, het vraagt je het overtollige, de ballast, af te voeren. Ja, dat komt ineens en het gaat in samenspraak met je hoofd. Het verschil is alleen dat er niet over nagedacht wordt het gaat vanzelf. Pas wanneer je denkt: " Help er komen tranen" dan schiet je in je denken, wegslikken, of " Nee, nu even niet " of :" ik wil het niet horen ". In gevecht met je gevoel en je denken. Want waarom mogen tranen niet stromen? Tranen van blijdschap of verdriet, ze smaken allebei naar het zout van de zee. Een zuivering van het hart, een ontlading om weer in je ritme te komen, in je levensritme.
Je hart, het geeft je het juiste gevoel, van wel of niet. Laat je voeden door die energie, die warme energie, die energie die door je aderen stroomt.

Ze voelde voorzichtig met haar vingertoppen hoe haar hart de aanraking koesterde. Eerst wat snel, wat was het onwennig om je eigen ritme te voelen, om te voelen hoe de energie door jouw lichaam stroomt. Dit ben IK. Ik voel en volg mijn hart, want dat klopt β€